Hanneke Vrieling (72) uit Raalte is iemand die graag zorgt. Ze houdt haar ogen open voor mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken. Eigenlijk al haar hele leven. Zo ook in 1987, als Mannie lid wordt van het kerkkoor waar Hanneke ook zingt. “Ze kwam naast mij staan en ik had al snel door dat Mannie anders was dan anderen.” Sociaal komt Mannie niet helemaal mee en ook met andere zaken heeft ze moeite. Financiën zijn lastig en ook het hanteren van een telefoon lukte haar vanwege een lichte verstandelijke beperking bijvoorbeeld niet.

“Op een gegeven moment zei Mannie tegen mij: niemand praat met mij”, legt Hanneke uit. “Ik was penningmeester bij het koor en wist dat er ook financiële problemen speelden bij haar thuis. Ze woonde samen met haar man zelfstandig, maar ze liepen tegen verschillende dingen aan en hadden maar een heel klein netwerk. Ze konden zich grotendeels redden, maar hadden net een beetje extra steun nodig.”

Vinger aan de pols
Hanneke helpt het echtpaar in de loop der jaren. En dat wordt op prijs gesteld. Ze gaat bijvoorbeeld mee naar de tandarts en ziekenhuiscontroles. Ook assisteert ze bij verjaardagsvisite en gaat ze mee op familiebezoek. Daarnaast helpt ze bij boodschappen doen en doet ze af en toe wat strijkwerk. “Ze wilden zoveel mogelijk alles zelf doen, maar toch waren er wat praktische zaken waarin ze begeleid moesten worden.”

Negen jaar geleden komen Mannie en haar man bij woonzorglocatie Swaenewoerd in Raalte terecht. Sindsdien kwam Hanneke altijd in beeld als er iets aan de hand was. Hanneke regelde aanvragen via de Wmo, ging mee met uitjes en regelde zelfs het een en ander voor een eventuele uitvaart. “Maar ik trok wel een grens bij echte zorgtaken. Ik hielp haar bijvoorbeeld niet naar het toilet.”

Steeds meer taken
In 2021 overlijdt de man van Mannie. Daardoor komen er nog meer mantelzorgtaken bij Hanneke terecht. “Vlak voor Mannie eind juli 2025 overleed vond ik een breiwerk van haar. Ze breidde niet zo netjes, maar ze hield zichzelf zo bezig. Er zat een breiwerk bij dat begon met zo’n dertig steken en eindigde met zestig steken. Dat breiwerk vond ik symbolisch voor hoe het gegaan was tussen ons. Het begon smal en eindigde breed, net als mijn zorg voor haar.”

Voldoening
In al die jaren ziet ze Mannie steeds meer als familie. “Het zat ook in mijn ritme om naar haar toe te gaan. Het zorgen voor Mannie was verweven in mijn leven en ik haalde er voldoening uit. Ik kon iets van mezelf kwijt in het zorgen voor haar.” Dat neemt niet weg dat het soms best zwaar was. “Mannie kon vanwege haar beperking erg dwars zijn. Toen ze geheugenproblemen kreeg door dementie, werd dat heftiger.” Juist daarom was het fijn dat Hanneke terecht kon bij Mantelzorgondersteuning Raalte voor ontspanning. “Bloemschikken, etentjes, uitjes. Van alles heb ik al kunnen doen. Het was niet alleen heel prettig om even te relaxen, je ontmoet ook andere mantelzorgers. Met hen kun je sparren of even je hart luchten.”

Bijzondere band
Tijdens de bijeenkomsten hoort Hanneke regelmatig dat mensen het bijzonder vinden dat ze zorgdraagt voor iemand die geen familie is. “Ik ben nog groot geworden met de gedachte dat je omziet naar elkaar. Ik zou het dan ook zo opnieuw doen. Er zijn veel mensen zonder netwerk om zich heen, daar heb ik wel een beetje een antenne voor. Daarom zeg ik graag tegen anderen: houd je ogen open voor de mensen om je heen. Misschien kun jij ook écht iets voor een ander betekenen.”