Na het hartinfarct verandert zijn vrouw langzaam. “Ze verloor haar interesse, wilde vooral stilzitten en lezen en werd steeds negatiever. Dat sloop er ongemerkt in”, legt Henk Lammertink uit. Uiteindelijk krijgt ze de diagnose dementie. Via de bijeenkomsten Omgaan met dementie komt Henk in contact met Stichting Evenmens. “Ik heb daar een hele tijd staan praten met een consulent. Zij heeft mij sindsdien geweldig ondersteund. Ik mocht haar altijd bellen als het nodig was.”
Altijd aan
Dat voor jezelf zorgen best lastig is, weet Henk als geen ander. “Door haar dementie kon mijn vrouw soms heel onredelijk worden, ook fysiek. Uiteindelijk betekent dat dat je altijd aan staat. Ook ’s nachts. Als het ineens stil was, werd ik wakker. En als ik bijvoorbeeld boodschappen ging doen, gunde ik mezelf geen tijd voor een praatje met een bekende. Ik voelde altijd de druk om weer snel thuis te zijn.”
Klagen doet Henk amper, hij doet het immers met liefde. “We hebben samen drie kinderen gekregen. Ik heb altijd mijn eigen bedrijf gehad, ik kon altijd weg voor de motorcross. Zij hield me nooit tegen. Ik zorg voor haar, omdat ik dat beloofd had te doen in voor- en tegenspoed. Maar ik zorg ook voor haar omdat ze het écht verdient.”
Even niets
Fysiek kan Henk het goed aan. “Maar de druk in mijn hoofd vond ik echt moeilijk”, legt hij uit. Bij bijeenkomsten van Evenmens leert hij om te gaan met de stress. “Daarna kon ik mijn rustpunten pakken. Ik heb daar geleerd om af en toe gewoon even met mijn ogen dicht te gaan zitten. Dat er even ‘niets’ is. Dat is heel fijn.”
Evenmens helpt hem daarnaast zijn weg te vinden in zorgland. “Uiteindelijk konden we regelen dat er hier af en toe een dame kwam om mijn vrouw gezelschap te houden. Dan ging ik even op de motor weg of kon ik naar vrienden of familie toe.”
Herkenning vinden
Gaandeweg merkt Henk hoe fijn het is als mensen zijn situatie herkennen. Daarom sluit hij zich aan bij een lotgenotengroep van Evenmens. “Ook daar heb ik veel aan gehad. Als daar bijvoorbeeld werd gesproken over het wantrouwen van iemand met dementie, wist iedereen direct waar het over ging. Dat maakt ergens ook dat het acceptabel wordt. Ik ga nu nog steeds met veel plezier naar die groep toe, juist ook om anderen tot steun te zijn.”
Afbraak is lastig
In 2023 gaat het écht niet meer. Zijn vrouw verhuist naar Eltheto. Een moeilijke beslissing, waarbij het nodige schuldgevoel komt kijken. “Ik kon haar niet duidelijk maken dat de situatie niet meer houdbaar was. Dat is heel lastig. Je bent namelijk gewend om in gelijkwaardigheid met elkaar te leven. Die afbraak is heel moeilijk om te zien. Het hele leven heb je alles met elkaar gedeeld en zat je op één lijn. Het is mensonterend als daar zoveel scheuren in komen.”
Op dit moment gaat Henk bijna iedere dag bij zijn vrouw op bezoek. Hij helpt haar bijvoorbeeld met het diner en houdt haar gezelschap. Toch durft hij ook vaker de tijd voor zichzelf te nemen. “Dit voorjaar was ik nog zes weken bij mijn zus in Australië. En daarna ben ik ook nog vier keer weggeweest. Ik heb echt onthouden dat ik goed voor mezelf moet zorgen. De situatie met mijn vrouw kan ik toch niet veranderen. En ik weet dat ze in goede handen is.”
Hulp durven vragen
Henk is Stichting Evenmens dankbaar voor de hulp. Toch wijst hij andere mantelzorgers er graag op dat je zelf op moet staan. “Mensen zeggen vaak: als ik wat voor je kan doen, bellen hè! Maar dat moet je dan wél doen. Iemand die je helpt met praktische zaken of iemand die gewoon even luistert, dat is uiteindelijk heel waardevol.”
Schouderklopje
Om mantelzorgers zoals Henk de verdiende erkenning te geven reikt de gemeente Rijssen-Holten ieder jaar het Schouderklopje uit. Je komt hiervoor in aanmerking als je minstens drie maanden lang, minstens 8 uur per week voor iemand zorgt. Het Schouderklopje bestaat uit een VVV-bon van 25 euro en is aan te vragen via onderstaande button.