De centrale vraag van de avond was: hoe behoud je regie, waardigheid en menselijkheid wanneer dementie steeds meer grip krijgt op het leven? En welke keuzes zijn er als het gaat om het levenseinde? Met een grote opkomst bleek dat dit onderwerp leeft. Het raakt ons immers allemaal, vroeg of laat. Juist daarom is het belangrijk om hierover met elkaar in gesprek te gaan, met openheid, respect en aandacht voor ieders persoonlijke verhaal.

Tijdens de bijeenkomst stonden de gevoelige maar essentiële thema’s dementie en euthanasie centraal. Niet alleen vanuit kennis en expertise, maar nadrukkelijk ook vanuit ervaring en menselijkheid.

Caro de Keijzer, verbonden aan het Expertisecentrum Euthanasie (voorheen de Levenseindekliniek), nam het publiek mee in de mogelijkheden, de zorgvuldige procedures en de ethische afwegingen die bij euthanasie komen kijken. Zij benadrukte hoe belangrijk het is om tijdig na te denken over wensen rondom het levenseinde en welke moed en lef die er moet zijn om op tijd te beslissen.

Daarnaast deelde Richard Krijgsman een persoonlijk en aangrijpend verhaal over zijn vader. Zijn bijdrage bracht een andere, zeer menselijke dimensie in de avond. Hij liet zien wat dementie betekent in het dagelijks leven, voor de persoon zelf en voor de naasten. Zijn verhaal zorgde voor herkenning, verbinding en bewustwording. Tegelijkertijd benadrukte hij het belang van het blijven maken van waardevolle herinneringen, juist in moeilijke tijden.

De sfeer in de zaal was intens en betrokken: stil, ontroerend, maar ook met ruimte voor een lach en een traan. Er was voelbare verbinding tussen de aanwezigen, een gedeeld besef van de kwetsbaarheid en de waarde van het leven.

Dank aan iedereen die aanwezig was, voor de aandacht, de openheid en het simpelweg er zijn.