Een maatje is heel fijn, het voelt even alsof je het niet helemaal alleen hoeft te doen.
Interview met een jonge mantelzorger door Ellen Bokdam, projectmedewerker project Ervaringsdeskundige maatjes voor Jonge Mantelzorgers

Als consulent voor jonge mantelzorgers ging ik langs bij één van de kinderen die om de twee weken een maatje op bezoek krijgt binnen het project ‘ervaringsdeskundige maatjes voor jonge mantelzorgers’. Ik was benieuwd hoe het zou gaan, of ze al wat hebben opgebouwd en wat ze samen zoal doen. Bij aankomst zie ik door de deuropening van de schuur een scootmobiel staan en binnen zit haar vader op bed, verder is er niets opvallends te zien. We zoeken een rustig hoekje op in een restaurant in de buurt en kletsen onder het genot van een glaasje appelsap.

“Bij mij thuis is niets bijzonders, maar toch is alles anders. Iedereen heeft wel wat, behalve ik, dat is best heel irritant.” In dit gezin is naast de zichtbare lichamelijke beperking van vader sprake van psychische problematiek bij haar moeder en twee zussen. Ze zegt: “Ik krijg minder aandacht dan mijn zussen en moet vaak rekening houden met ze.”

Van haar maatje Sanne, zelf ook mantelzorger geweest en student Sociaal Pedagogisch Hulpverlening, krijgt ze alle aandacht. Ze hebben al veel leuke dingen gedaan. Ze spelen buiten, eten samen een ijsje in het dorp en deden eens een fotoshoot. “De bioscoop was echt het allerleukste, daar zijn we ook samen naartoe geweest.” Dit is mogelijk, doordat Evenmens een klein bedrag beschikbaar stelt voor de jonge mantelzorger en het maatje.

Voor een meisje van 10 jaar is ze best zelfstandig en wijs, valt me op. Sanne beaamt dit, thuis vraagt ze weinig en regelt ze veel. Dat jonge mantelzorgers vaak ook specifieke talenten hebben doordat ze opgroeien in een situatie met zorg, is mij wel duidelijk. Toch geeft ze aan niets fijn te vinden aan het feit dat thuis alles anders is.

Juist daarom is Sanne er ook met een groot luisterend oor. “Ik heb vervelende dingen meegemaakt en ik vind het een beetje eng om het daarover te hebben. Ik vind het daarom fijn om te weten dat mijn maatje ook dingen heeft meegemaakt die niet fijn zijn geweest.” Als kinderen niet geleerd is te praten over hun gevoel is dat soms extra lastig. Sanne geeft haar de ruimte om te praten als ze dat wil of juist niet wil. “Als ze thuis ruzie heeft gehad met één van haar zussen of iets oneerlijk vindt, vertelt ze dat, dat is een mooi begin,” aldus Sanne.

Tijd is dus nodig voor een veilig en vertrouwd gevoel tussen een maatje en een jonge mantelzorger. Daarnaast streven we als Evenmens naar een goede klik tussen de twee. We hopen dat alle jonge mantelzorgers het gevoel van dit meisje delen; “Een maatje is gewoon heel fijn, het voelt even alsof je het niet helemaal alleen hoeft te doen.”

De glazen zijn inmiddels leeg en vanuit zomaar een restaurant waar niemand ziet welke zorgen dit meisje met zich meedraagt vraag ik haar wat ze nog het liefst samen zou willen doen met haar maatje. Ze antwoordt dat ze hoopt nog een keer samen naar het klimpark in Enschede te kunnen. Dat lijkt haar zo gaaf! Sanne lacht en zegt: “wie weet lukt dat.” Ze rolt op haar wheelies terug naar de auto. Ik lach mee en denk:  “Het klopt, alles wat je aandacht geeft groeit!”

naamloos